temmuz

insan kendini en az temmuzda sever...

ben en çok temmuzda yazarım ayışığı altında üşüyen korkak şiirleri...

-

ben onu en çok temmuzda sevdim...

bir otel odasıydı o, hep - kalamayacağım...

gökyüzüydü… en parlak yıldızdı... yerinden - şaşmayan...

ışıklar hep ruhuma akıyordu...

hüzünlü bir coşkuydu...

akamayan göz yaşlarıydı... kaybetmemek için - bedenime hapsettiğim -...

-en çok temmuzda yazarım ben...

ayışığı altında üşüyen korkak bir şiirdi o...

sönmeye yüz tutmuş korkak ama sıcak bir umuttu...

korkaktı... 

titreyen mısralarımı anlamlandırmaktan kaçacak kadar...

ben… 

kördüm anlamlandırmaya hevesli, ve umutlanmaktan korkmayacak kadar cesur...

parlayan yıldıza bakıyordu hep gözlerim, sönükleri sevmiyordu

o hepsiydi ve bunu- biliyordum...

aynalarımı siyaha boyuyordum...

Hande SİLİFKELİ

düzenleyen: Pembe BEHÇETOĞULLARI